گناهی که لذت ندارد ؛‌ حماقت است

 آدم ها گناه می کنند و گناه می کنند و گناه می کنند

 و هيچ لذتی در پس گناهان بيشمارشان نيست

 يا آدم ها خيلی احمق شده اند

 و يا من در تعريف گناه اشتباه می کنم

 من همه چيز را می دانم و هيچ چيز را نمی فهمم

 و اين عميقا تاسف بار است

 خيلی بد است

 گاهی آدم  دلش می خواهد از خودش فرار کند

 از خودش و گذشته اش و آينده ای که نمی خواهد داشته باشد

 به هر طرف که می دود ؛‌ باز هم جز خودش ؛ کسی نيست

 مدتی می گذرد

 اندکی آرام می گيرد و کمی فراموش می کند

 اما دوباره عصيان می کند و خودش می شود

 همانی می شود که روزی از او فرار کرده بود

 همانی می شود که نمی خواست باشد

 دل می کند و همه چيز را به هم می ريزد و در پی يافتن سعادت

 چيزی که گمشده هميشگی اوست

 به تنهايی می گريزد و باز

 خودش را می بيند و نااميدانه به ديوار بلند آرزوهای سرکوب شده اش چنگ می زند

 باز هراسان و دربدر از خويش می گريزد تا شايد

 تا چند روزی باز فراموش کند و مشغول باشد

 و شاید در لحظه ای کوتاه

 آدم بدون اينکه خودش بفهمد

 در بالای پرتگاهی که راه برگشتنش سخت است

 رها شود

 آری ...  اين جا نمی شود به کسی نزديک شد ،

 آدم ها از دور دوست داشتنی ترند ...

دوست داشتن ؛ خيلی شبيه احتياج داشتن است

 يک جور احتياج داشتن مفرط

 و گاهی هم دوست داشتن راهی برای فراموش کردن است

 دوست داشتن بهانه ايست برای زندگی كردن .
 انسانها آن هنگام كه به هم دروغ می گويند چه زيبا می شوند .
 آن هنگام كه در پس چهره شان كوهی از ريا برپا داشتند .
 آنان حتی دروغ های خود را باور می كنند .
 آبا باز زيستن زيباست.
 آيا خداوند زندگی را زشت آفريد .
 مگر نه اين كه او مظهر كمال است ، پس چگونه می تواند زشتی بيافريند.
 نه ، نه ، زندگی را انسان آفريد .
 گناه را هم .
 انسان زمين را از زمين گرفت و ماه را از ماه .
 و كارها را دو قسمت كرد : نيك و بد .
 و انسانها را سياه و سپيد
 و آنان كه آرام دراز كشيده بودند را مرده و آنان كه لاشه های خود را بر دوش می كشيدند زنده
 { به راستی كه بسياری قبل از اين كه به دنيا بيايند مرده اند }
 حيوانات بی گناه را اهلی و وحشی { و كدامين حيوان از انسان وحشی تر است }
 همه را ، همه را اين انسان والا آفريد .
 و گرنه این جهان همه وجود خداوند است و عاريست از نامها ،
 كه او مردگان را مرده نمی پندارد .
 و ياد می آورم هنگامی كه خدا انسان را ناميد و به او گفت: تو را انسان مي نامم زيرا كه فراموش كاری .
 به راستی او اين آفريده مخصوص را می شناخت .
 مگر نه ابن است كه همه  فرياد قالو بلی را از ياد برده ايم ...
 می دانم، می دانم، حتی تو { وشايد مخصوصا تو } حرفهايم را باور نمی كنی .
 و از دوستم می شنوم : عاقبت ، انسان تولد و مرگ را در اختيار خود در می آورد و به جاودانگی می رسد.
 من زندگی جاويدان را نمی خواهم ، حتی اين زندگی كوتاه را نيز .
 مرا چند روزی دور از خود و هر آنچه كه به خود مربوط است دور بودن به ...
 وبعد چه لذت بخش است مرگ
 اين جام شوكران را تا انتها خواهم خورد ...